Deze man wilde plotseling scheiden, maar antwoord van vrouw schokt hem. Het einde brak mijn hart.

De auteur van dit verhaal is niet gekend. Het doet al enkele jaren de ronde, maar het draagt een tijdloze boodschap uit die voor iedereen herkenbaar is. We hopen dat dit verhaal een kettingreactie van positiviteit teweeg kan brengen.

Toen ik op een avond thuiskwam en mijn vrouw het eten opdiende, nam ik haar hand en zei: “Ik wil de scheiding.” Ze leek niet overstuur, maar vroeg me rustig naar de reden. Ik antwoordde afwijkend en dat maakte haar woedend. Ze liet het bestek vallen en schreeuwde: “Jij bent geen echte man!” Dit nacht spraken we niet meer tegen elkaar. Ze huilde. Ik wist dat ze naar een reden voor ons mislukte huwelijk zocht, maar die kon ik haar niet geven; ze had me aan Jane verloren. Ik hield niet meer van haar. Ik bedroog ze alleen nog maar!

Schuldbewust stelde ik de echtscheidingspapieren op en maakte haar daarin het huis, de auto en 30 % van de aandelen van mijn bedrijf over. Ze reageerde woedend en verscheurde de documenten. De vrouw, die 10 jaar van haar leven met mij had doorgebracht, was een vreemde voor me geworden. Het speet me dat ze zoveel tijd, kracht en inspanningen in ons huwelijk had geïnvesteerd, maar ik kon mijn woorden niet meer terugnemen. Ze barstte in tranen voor me uit, wat ik van bij aanvang verwacht had, en de echtscheiding bleek steeds meer een feit.

Toen ik de volgende avond van mijn werk thuiskwam, zat ze huilend aan tafel. Ik at niets en ging meteen naar bed en viel in slaap.

De volgende ochtend maakte ze mij haar eisen voor de echtscheiding over: ze wilde niets van me, maar smeekte me om de komende maand normaal verder te leven. Haar reden: onze zoon had die maand belangrijke examens en ze wilde hem niet met de scheiding belasten.

Ze vroeg me bovendien om aan onze trouwdag terug te denken en hoe ik haar door de voordeur naar de slaapkamer had gedragen. Van nu af aan moest ik haar elke ochtend van de slaapkamer naar de voordeur dragen. Ik was geschokt, maar om onze laatste dagen draaglijker te maken, stemde ik toe.

De eerste dag waren we beiden erg onhandig toen ik ze naar buiten droeg, maar onze zoon klapte gefascineerd in de handen en zong: “Papa houdt mama in de armen!” Zijn woorden weekten een gevoel van pijn in me los. Ik droeg haar uit de slaapkamer, door de woonkamer en dan tot voor de deur. Ze sloot haar ogen en zei met zachte stem: “Zeg onze zoon niets over de scheiding.” Ik knikte en zette haar buiten voor de deur af.

De tweede dag waren we niet meer zo onbeholpen. Ze klampte zich vast aan mijn borst en ik rook het parfum van haar blouse. Ik realiseerde me dat ik deze vrouw al een hele tijd niet meer bewust had aangekeken. Ze was niet meer jong. Haar gezicht vertoonde rimpeltjes en haar haren werden langzaam grijs! Ons huwelijk had haar sporen bij haar achtergelaten. Een ogenblik vroeg ik me af wat ik haar had aangedaan.

Toen ik haar de derde dag optilde, voelde ik een vertrouwd gevoel terugkeren: dit was de vrouw die me tien jaar van haar leven geschonken had. Op de vierde en de vijfde dag werd dit vertrouwd gevoel alleen nog maar sterker. Na een maand werd het steeds eenvoudiger om haar te dragen en plotseling merkte is dat ze dunner was geworden.

Op een ochtend werd het me duidelijk hoeveel pijn en bitterheid ze wel moest verdragen en zonder erover na te denken, reikte ik haar mijn hand en streelde over haar hoofd. Op dat moment kwam onze zoon binnen en zei: “Papa, het is tijd om mama buiten te dragen!” Voor hem was het zijn vast ochtendritueel geworden dat papa zijn moeder naar buiten droeg. Mijn vrouw riep hem bij zich en omhelsde hem innig. Ik draaide me weg omdat ik voelde dat ik me anders zou kunnen bedenken. Ik hield haar in de armen en haar hand omhelsde instinctief mijn hals. Ik hield ze vast – net zoals op onze bruiloft.

Toen ik haar de laatste dag in mijn armen hield, kon ik niet meer. Ik wist wat mij te doen stond. Ik reed naar Janes huis, besteeg de trappen en zei: “Het spijt me Jane, maar ik wil niet meer van mijn vrouw scheiden.”

En toen werd alles opeens duidelijk: Ik had mijn vrouw op onze trouwdag over de drempel gedragen en moest ze vasthouden “tot de dood ons scheidt.” Op de weg naar huis kocht ik een boeketje bloemen voor mijn vrouw, en toen de verkoopster me vroeg wat ze op het kaartje moest schrijven, lachte ik en zei: “Ik zal je elke ochtend buiten dragen tot de dood ons scheidt.”

Met de bloemen in de hand en een brede glimlach op het gezicht kwam ik thuis. Maar mijn vrouw was in haar slaap gestorven toen ik weg was. Bleek dat ze al maanden aan kanker leed, maar ik was te druk bezig met Jane om het op te merken. Ze wist dat ze weldra zou sterven en wilde – ingeval van een scheiding – niet dat de relatie tussen mij en mijn zoon verstoord zou worden. Zo zou ik minstens in zijn ogen toch nog een liefdevolle echtgenoot zijn. Ik droeg haar nog een laatste keer buiten …

De kleine dingen in het leven zijn wat echt telt in een relatie. Het is niet de grote villa, de auto, het geld op de bank. Dit creëert een plek voor geluk, maar geeft geen geluk op zich. Maak tijd voor je partner en je geliefden, en denk eraan dat het de kleine dingen zijn die intimiteit creëren. Probeer een gelukkig huwelijk te hebben door er elke dag voor te werken!

Bron en afbeeldingen: Newsner